Ο βίος του Αγίου Σιλουανού· το άκτιστο φως και η θεωρία του

ιερομονάχου Τύχωνος Ανδρέου
Στο αρχείο της Μονής του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος όπου ασκήτεψε ο Άγιος Σιλουανός γράφει: “Μεγαλόσχημος Πατήρ Σιλουανός, ο κατά κόσμον Συμεών Ιβάνοβιτς Αντόνωφ, χωρικός εκ της διοικήσεως Ταμπώφ, επαρχίας Λεμπεντίσκ, χωριό Σόβσκ. Εγεννήθη το 1866. Έλαβε το μέγα σχήμα εν έτει 1911. Διήλθε διακονίας: εις τον Μύλον, εις το μετόχιον της Καλαμαριάς, εις το Παλαιόν Ρωσικόν Οικονόμος. Ετελεύτησε την 11/24ην Σεπτεμβρίου 1938″.
Ο Άγιος Σιλουανός έγινε “γνωστός” στο ελληνικό ορθόδοξο χώρο από τη θαυμάσια βιογραφία που συνέταξε ο μακαριστός γέροντας Σωφρόνιος, ηγούμενος της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ-Αγγλίας, ο οποίος ήταν πνευματικό τέκνο του Αγίου Σιλουανού. Ο Άγιος Σιλουανός καταγόταν από τη Ρωσία και από γονείς ευλαβείς και πιστούς. Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε για τον πατέρα του: “Εγώ εις το μέτρον του πατρός μου δεν έφθασα. Εκείνος ήτο εντελώς αγράμματος και το “Πάτερ ημών” εισέτι απήγγελλεν εσφαλμένως έμαθεν αυτό έξ ακοής εν τω ναώ, αλλ’ ήτο πράος και σοφός άνθρωπος”.

Τα νεανικά του χρόνια χαρακτηρίζονται από τη συνηθισμένη στα χρόνια εκείνα αμαρτωλότητα και χαλαρή πνευματική ζωή που αυτή σήμαινε γλέντια μέθη χορούς και ασωτίες. Μια μέρα άκουσε μια φωνή στον ύπνο του να του λέει: “Εις Εμέ δεν είναι αρεστόν να βλέπω τα έργα σου”. Η φωνή αυτή ήταν της Υπεραγίας Θεοτόκου όπως διακήρυττε ο Άγιος Σιλουανός και ήταν για να τον επαναφέρει στον δρόμο του Υίου της.
Όταν έγινε 27 ετών, αφού έλαβε τις ευχές του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Αγίου Σιλουανού, από τους γνωστότερους άγιους Πνευματικούς, ανεχώρησε στο Άγιο Όρος και εγκαταβίωσε στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, στο Ρωσικό. Στο πολυάνθρωπο αυτό μοναστήρι ο Άγιος Σιλουανος διακόνησε δεκαετίες ελπίζοντας πως θα μπορούσε να κρύψει την αρετή του. Όμως ο Κύριος τη φανέρωσε προς ωφέλεια πολλών. Η ζωή του ως μοναχού ήταν αυστηρή και κοπιώδης. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού γλύκαινε την ψυχή του. Δυο ώρες υπνο το εικοσιτετράωρο ήταν αρκετές παρά τον κόπο της ημέρας. Πολέμησε και νίκησε τον ύπνο και τους δαίμονες.
Αξιώθηκε από τον Θεό πολλών θεοφανειών-θεωριών και χαρισμάτων. Μια μέρα όταν πήγε για εσπερινό στον ναό του Αγίου Προφήτη Ηλιού στον Μύλον, στα δεξιά της Αγίας Πύλης εκεί που είναι η εικόνα του Χριστού είδε ζωντανό τον Χριστό. “Την στιγμήν της εμφανείας του Θεού η όλη αυτού ύπαρξις επληροφορήθη, ότι αφέθησαν αί αμαρτίαι αυτού”.
Άλλη φορά σε ερώτησή του προς τον Χριστόν τι πρέπει να κάνει για να ταπεινωθεί άκουσε τον Χριστό να μιλάει στην καρδιά του και να τον πληροφορεί ότι πρέπει να κρατεί τον νουν του στον Άδη και να μην απελπίζεται.

Γενικά η όλη του μοναχική ζωή ήταν ένας αγώνας πως να κρατήσει την προσευχή αδιάλειπτη και να μην λυπήσει τον Χριστόν. Το τέλυς του ήταν ήσυχο, σιωπηλό, γαλήνιο όπως ήταν όλη η μοναχική του βιοτή.
Ο Άγιος Σιλουανός άφησε γραφές και διδασκαλία πλήρεις χάριτος και Πνεύματος Αγίου.
Έζησε οσιακώς 46 χρόνια στο μοναστήρι όπου εκοιμήθη το 1938.
Ο Άγιος Σιλουανός συγκαταριθμήθηκε στην χορεία των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας το 1987. “Διό και θεσπίζομεν συνοδικώς και διοριζόμεθα και εν Αγίω διακελευόμεθα Πνεύματι, όπως από του νύν και εις το εξής εις αιώνα τον άπαντα ο Γέρων Σιλουανός ο Αγιορείτης συναριθμήται τοίς οσίοις και αγίοις της Εκκλησίας άνδρασιν, ετησίοις ιεροτελεστίαις και αγιστείαις τιμώμενος και ύμνοις εγκωμίων γεραιρόμενος τη κδ’ Σεπτεμβρίου, εν η μακαρίως προς τον Κύριον εξεδήμησεν”.
Ακολούθως παραθέτουμε σύντομη διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού περί του Ακτίστου Φωτός και της θεωρίας του, μέσα από τα γραπτά του κείμενα.
Ο Θεός αναφέρει ο Άγιος Σιλουανός εμφανίζεται πάντοτε στο φως και ως φως. Είναι καινο-διαθητική η μαρτυρία που ο Κύριος ονομάζει τον εαυτό Του ως Φως. “Εγώ είμι το Φως του κ-σμου” και αυτό ψάλλει η Εκκλησία “εν τω φωτί σου οψόμεθα Φως”.
Το άχτιστο Φως είναι η προς τη φύση του θείου ενέργεια κατά τελείως διαφορετικό από το φυσικό φως. Κατά τη θέα του επικρατεί προπαντός η αίσθηση του ζωντανού Θεού, που απορροφά ολόκληρο τον άνθρωπο.
Εδώ βλέπομε ακριβώς την Παλαμική θεωρία περί ακτίστου φωτός ότι είναι θεία ενέργεια που ζωοποιεί και θεοποιεί τον άνθρωπο. Έχομε διάκριση ουσίας και ενέργειας.
Η όραση αυτή του Θεού είναι η θεωρία Του, είναι η θέωση.
Ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό, όταν φθάσει σε μέτρα πνευματικά.

ΜΕΡΟΣ Δ: Οι αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου είναι πάντοτε αλάθητες; Υπάρχει περίπτωση η Σύνοδος να πλανηθεί; Τι διδάσκει η ιστορία της Εκκλησίας μας;

 

Μην ασχολείστε, λέγουν κάποιοι πνευματικοί με τα σημεία των καιρών και τον Αντίχριστο, δεν είναι δική σας δουλειά... Δεν είναι δική μας δουλειά; Νομίζουμε ότι δεν είναι ανάγκη να επανέλθουμε στο θέμα, διότι αποδείξαμε περίτρανα ότι τόσον ο Κύριός μας, όσο και οι άγιοι Απόστολοι, αλλά και μεγάλο πλήθος αγίων Πατέρων μας συνιστούν να μελετούμε τα σημεία των καιρών, διότι όσοι δεν τα μελετούν, αυτοί και θα πλανηθούν.

 

Οι πιστοί εξανίστανται όταν ακούν τους πνευματικούς να συνιστούν τα ακριβώς αντίθετα από όσα η ορθόδοξος πίστη μας επιτάσσει. Δι᾽ αυτό και ρωτούν: Και ποιόν πρέπει να περιμένουμε, πατέρες, να μας μιλήσει, αν όχι οι άγιοί μας οι οποίοι μας κατατοπίζουν πλήρως; Οι δε πνευματικοί απαντούν. Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας μας. Βεβαίως λέγουν οι πιστοί και αναμένουμε τη φωνή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας. Αλλά τα γεγονότα τρέχουν και αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου δεν βλέπουμε. Επικρατεί σιωπή και δεν γνωρίζουμε το γιατί, ενώ ο κόσμος αναζητά απεγνωσμένα κατευθυντήριες γραμμές.

 

Ουδείς εκ των ορθοδόξων χριστιανών, μήτε κι εμείς, αμφισβητούμε η δεν τιμούμε την αγία και Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας. Βεβαίως και τιμούμε τους Αρχιερείς μας και τα διοικητικά όργανα της Εκκλησίας μας και υπακούουμε εις τας εντολάς των. Αλλά υπάρχει ένα μεγάλο θεολογικό αλλά.

 

Όλες οι αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου είναι πάντοτε αλάθητες; Δεν υπάρχει περίπτωση η Σύνοδος να πλανηθεί; Τι διδάσκει η ιστορία της Εκκλησίας μας; Αυτό θα το εξετάσουμε εδώ πολύ σύντομα με μερικά παραδείγματα.

 

Για να δούμε μερικά παλαιά και νεώτερα παραδείγματα που δείχνουν ότι όλες οι αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου δεν υπήρξαν πάντοτε αλάθητες και σωστές.

Ποιός καταδίκασε τον μεγάλο Άγιο του προηγούμενου αιώνα, Μητροπολίτη Πενταπόλεως Νεκτάριο τον θαυματουργό; Ποιός; Πείτε το! Ποιός; Η Εκκλησία καταδίκασε τον Άγιο Νεκτάριο! Και τον έδιωξε μάλιστα από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Τελικά είχε δίκαιο η Εκκλησία που εδίωξε τον Άγιο η ήταν λανθασμένη της απόφαση; Εκ των υστέρων η ιστορία απέδειξε ότι η Εκκλησία είχε πάρει λάθος απόφαση και μάλιστα εναντίον ενός Αγίου.

 

Σε λίγες μέρες θα εορτάσουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας, την παραπάνω Κυριακή που θα έχουμε και πάλι κήρυγμα. Εκεί θα πούμε αρκετά περισσότερα. Σας ερωτώ, αδελφοί μου. Τι γιορτάζουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας; Την αναστήλωση των αγίων εικόνων. Παναγία Θεοτόκε Παρθένε! Δηλαδή που είχανε πάει οι εικόνες και τους κάναμε Αναστήλωση; Μα είχανε φύγει από εδώ από το ιερό Τέμπλο οι εικόνες; Είχανε φύγει από την εκκλησία μας οι εικόνες; Και που είχανε πάει που τους κάνανε αναστήλωση, δηλαδή τις τοποθετήσαμε πάλι στη θέση τους; Τις πετούσαν και τις έκαιγαν; Ποιοί τα έκαναν όλα αυτά και με τίνος εντολή; Φυσικά με εντολή του Πατριάρχη, των Αρχιερέων, της Ιεράς Συνόδου. Ναι, ναι καλά ακούσατε. Κάποιοι πατριάρχες και αρχιερείς για να μην χάσουν τις θέσεις τους, όταν αναλάμβαναν Εικονομάχοι Αυτοκράτορες την εξουσία, δεν τους χαλούσαν τις επιθυμίες και εργαζόντουσαν δυστυχώς οι Πατριάρχες αυτοί, οι Αρχιερείς και οι Ιερά Σύνοδος σύμφωνα με τα κελεύσματα των αιρετικών Αυτοκρατόρων. Έτσι η Ιερά Σύνοδος έδιδε εντολή να πεταχτούν οι εικόνες από τους Ιερούς Ναούς και από τα σπίτια των πιστών και να καούν η να καταστραφούν. Τότε πολλοί ευσεβείς Αρχιερείς αντιδρούσαν στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου, όμοίως και ιερείς, οι οποίοι δεν κατέστρεφαν τις εικόνες. Αλλά δυστυχώς αδελφοί μου κάποιοι πειθαρχούσαν λέγοντας μάλιστα στους αντιδρώντας πιστούς ότι «Δεν είναι δυνατόν να κάνουμε ανυπακοή στην Ιερά Σύνοδο. Εμείς θα κάνουμε ο,τι λέει η Εκκλησία». Έτσι έκαιγαν η πετούσαν τις εικόνες. Τότε ξεκίνησε ένας μεγάλος πόλεμος μεταξύ του Πατριάρχη, των Αρχιερέων και των ιερέων εκείνων που συμφωνούσαν με την εξουσία, ενάντια εκείνων των Αρχιερέων και ιερέων που δεν πειθαρχούσαν στις αποφάσεις της Εκκλησίας. Τελικά η ιστορία απέδειξε ότι όσοι πιστοί υπακούσανε στον Πατριάρχη, στους Αρχιερείς και στους ιερείς, καταδικάστηκαν ως πλανεμένοι και αιρετικοί. Εκείνοι τότε που δεν υπήκουσαν και αγωνίστησαν κατά της αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου σώζωντας τις εικόνες ανακηρύχθησαν άγιοι και ομολογηταί της πίστεώς μας.

 

Το συμπέρασμα για εμάς είναι ότι τότε ο Πατριάρχης και η Ιερά Σύνοδος είχαν πάρει πλανεμένες και λανθασμένες αποφάσεις, άρα δεν είναι κάθε απόφαση της Ιεράς Συνόδου υποχρεωτικά αλάνθαστη. Διότι η Ιερά Σύνοδος είναι ένα διοικητικό όργανο της Εκκλησίας που αποτελείται μεν από Αρχιερείς, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι και οι Αρχιερείς είναι άνθρωποι και κάνουν λάθη και σφάλματα όπως και όλοι μας. Χρειάζεται λοιπόν πολλή διάκριση, όταν πρόκειται ιδιαίτερα για σοβαρά θέματα πίστεως, διότι μιλούμε τότε για την σωτηρία της ψυχής μας και εάν οι αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου δεν είναι σύμφωνες με τα όσα λέγουν οι Άγιοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, τότε εμείς για να μην πλανηθούμε κάνουμε υπακοή στα όσα κελεύουν οι Άγιοι και όχι το διοικητικό όργανο της Εκκλησίας. Έτσι έκαναν πάντοτε οι Άγιοι, οι Όσιοι και οι μάρτυρες της πίστεώς μας. Είχαν την λεγόμενη διακριτική υπακοή.

 

Ας αναφερθούμε σ᾽ ένα τρίτο παράδειγμα τώρα. Στον μεγάλο άγιο της Εκκλησίας μας, Μάξιμο τον Ομολογητή. Σίγουρα όλοι θα τον γνωρίζετε. Ας δούμε μέσα από το Συναξάρι της Ορθοδόξου Εκκλησίας λίγα γεγονότα από την ζωή του.

Την εποχή που έζησε ο Άγιος, μας αναφέρει ο Συναξαριστής, υπήρχε ένα μεγάλο θεολογικό ζήτημα με τους Μονοφυσίτες και τους Μονοθελήτες.

Οι Μονοφυσίτες δίδασκαν ότι ο Χριστός έχει μόνο μία Φύση την Θεϊκή. Η Ανθρώπινη Φύση Του απορροφήθηκε, λέγουν, από την Θεϊκή. Με λίγα λόγια διδάσκουν ότι ο Χριστός δεν ήταν Θεός και Άνθρωπος.

 

Επίσης οι Μονοθελήτες δίδασκαν ότι ο Χριστός έχει μόνον μία θέληση, την Θεϊκή θέληση και όχι την Ανθρωπίνη.

Τις αιρέσεις αυτές τις πολέμησε ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής.

Ενώ ο Άγιος Μάξιμος και πολέμησε και ομολόγησε με την ζωή του την ορθότητα των όσων δίδασκε, δυστυχώς ο τότε Πατριάρχης και Ιερά Σύνοδος υποστήριζαν τους Μονοφυσίτες και Μονοθελήτες.

 

Ο Πατριάρχης και η Ιερά Σύνοδος έδωσε εντολή στον Άγιο Μάξιμο να σταματήσει να διδάσκει. Ο Άγιος δεν υπήκουσε και τότε ο Πατριάρχης με την Ιερά Σύνοδο πήραν απόφαση και έδωσαν εντολή να κοπεί η γλώσσα του Αγίου για να μην μπορεί να ομιλεί. Ο Άγιος όμως, μας ενημερώνει το Συναξάρι, ότι ναι μεν δεν μπορούσε να ομιλήσει για να διδάξει τον λαό αλλά βρήκε έναν άλλο τρόπο. Δίδασκε με το χέρι του, δείχνοντας στο λαό κατ᾽ αρχάς τα δύο δάχτυλα της παλάμης του και μετά το ένα δάχτυλο, θέλοντας να τους δείξει ότι ένας είναι ο Χριστός αλλά έχει δύο θελήσεις και δύο φύσεις.

Τότε, όταν το πληροφορήθηκε η Ιερά Σύνοδος τον νέο τρόπο που διδάσκει, σε νέα συνεδρία που έκανε υπό την ηγεσία του Πατριάρχη απεφάσισε την κοπή των χειρών του.

 

Σας ερωτώ, αδελφοί μου, είναι σωστές και ορθές αυτές οι αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου; Η ιστορία εδικαίωσε τον Άγιο Μάξιμο και τον ονόμασε όχι μόνον άγιο αλλά και ομολογητή. Τον δε Πατριάρχη και την Ιερά Σύνοδο καταδίκασε ως αιρετικούς.

 

Βλέπετε λοιπόν ότι η εκκλησιαστική ιστορία μας αποδεικνύει ότι όλες οι αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου δεν είναι ορθές και θεόπνευστες; 

Μήπως το ίδιο δεν συνέβη με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον οποίον η Ιερά Σύνοδος τον καταδίκασε, τον καθήρεσε και τον έστειλε εξορία με την συνδρομή του Κράτους; Πάλι λάθος είχε κάνει τότε η Ιερά Σύνοδος και εδίωκε έναν άγιο και μάλιστα Χρυσόστομο.

 

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι το αλάνθαστον το έχει μόνον σύσσωμη η Εκκλησία. Δι᾽ αυτό αν και συνεκλήθησαν πολλές Οικουμενικές Σύνοδοι, αρκετές εξ αυτών θεωρήθηκαν από σύσσωμη την Εκκλησία, δηλαδή τον κλήρο και τον λαό, λανθασμένες. Δι᾽ αυτό η Εκκλησία σύσσωμη κατέληξε ότι εξ όλων των οικουμενικών Συνόδων που συνεκλήθησαν την εποχή εκείνη, μόνον οι επτά θεωρούνται θεόπνευστες. Άρα ούτε όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι μας διδάσκει η ιστορία ότι έχουν το αλάθητο. Το αλάθητο το έχει σύσσωμη η Εκκλησία (κλήρος και λαός), την οποία το Πνεύμα το Άγιον καθοδηγεί εις πάσαν αλήθειαν.

Συμπερασματικά λοιπόν καταλήγουμε, αδελφοί μου, ότι τα όσα λέγουν κάποιοι κληρικοί περί τυφλής και αδιακρίτου υπακοής στην Ιερά Σύνοδο ελλοχεύει τον κίνδυνο της πλάνης και της απώλειας της ψυχής μας, εάν η απόφαση της Ιεράς Συνόδου αποδειχθεί τελικά λανθασμένη. 

 

Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι όπως και παλαιότερα η Ιερά Σύνοδος της δικής μας εκκλησίας επί μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ καταδίκασε απερίφραστα τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες και το 666, έτσι και σήμερα η Ιερά Σύνοδος πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι θα λαλήσει τον λόγον της Αληθείας.

Γέροντος ΙΩΣΗΦ του Αγιορείτου, † 1959.

Σωτήριες αλήθειες, καρπός χάριτος και πείρας από τον πνευματικόν ανθόκηπον του μεγάλου Ησυχαστού του αιώνος μας

Γέροντος ΙΩΣΗΦ του Αγιορείτου, † 1959.

* Ο Θεός είναι η αρχή και το τέλος. Η χάρις Του ε­νεργεί όλα. Αυτή είναι η κινητήριος δύναμις. Το δε πώς γί­νεται, πώς ενεργείται η αγάπη, είναι να φύλαξης τας εντο­λάς.

* Ένα μόνον ζητεί ο Θεός. να τον τιμάς, να τον αγα­πάς και να φυλάττης τας έντολάς Του, αναγνωρίζων ότι ο Πλαστουργός σου είναι Αυτός. Δεν θέλει να μοιράζης την δόξαν Του και να λατρεύης, άλλα αντί άλλων. Δεν θέλει να αγαπήσης κανένα πράγμα περισσότερον απ' Αυτόν...

* Ο κόπος είναι δια το σώμα, η ταπείνωσις δια την ψυχήν. και πάλιν τα δύο ομού, κόπος και ταπείνωσις, δι' όλον τον άνθρωπον.
* Μη αφήνης τον νου σου αργόν, δια να μη διδαχθής τα κακά. Μη αφήνεσαι να κυττάζης τας ελλείψεις των άλ­λων, διότι, χωρίς να το εννοής, θα ευρίσκεσαι συνεργός του πονηρού και απρόκοπος εις το αγαθόν. Μη συμμαχής εν αγνοία με τον εχθρόν της ψυχής σου... Όσον εσύ εν αγάπη σκεπάζεις τον αδελφόν, τοσούτον η χάρις θάλπει και φυλάττει σε από συκοφαντίας ανθρώπων.

* Χωρίς υπομονήν δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μανθάνει τα πνευματικά, δεν φθάνει εις μέτρα αρετής και τελειώσεως.
* Πρόσεχε να μην κατακρίνης, διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η χάρις και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτης, να ταπεινώνεσαι, να βλέπης τα ιδικά σου σφάλματα.

* Η άσκησις, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Τα καλά δεν τα βρίσκεις εις τα λουτρά και την καλοπέρασιν. Θέλει αγώνα και κόπον πολύν. Θέλει να φωνάζης ημέραν και νύκτα προς τον Χριστόν. Θέλει υπομονήν εις όλους τους πειρασμούς και τας θλίψεις. Θέλει να πνίξης θυμόν και επιθυμίαν.

* Προσέχετε να μην επαινήτε ένας τον άλλον κατά πρόσωπον, διότι βλάπτει και τους τελείους ο έπαινος, όχι ε­σάς όπου είσθε ακόμη αδύνατοι... Μόνον ονειδισμοί και ταπεινώσεις ωφελούν πνευματικώς τον άνθρωπον. Διότι εξ αυτών γεννάται ταπείνωσις. Κερδίζει στεφάνους. Υπομέ­νων πνίγει εγωϊσμόν και κενοδοξίαν.

* Μάθε να υπομένης ανδρείως τους πειρασμούς, οιουσ­δήποτε και αν επιτρέψη ο Κύριος... Μη ζητής εις τας θλί­ψεις σου παράκλησιν από τους ανθρώπους, δια να παρακληθής από τον Θεόν.

* Ποτέ δεν είδα εγώ να γίνη διόρθωσις με θυμόν, αλλά πάντοτε με αγάπην. Τότε και ο νουθετούμενος θυσιάζεται...

* Άλλος δρόμος δεν είναι πιο συντομώτερος, ως το να υπομένη κανείς τους πειρασμούς όπου έρχονται, με όποιον τρόπον του έλθουν. Η πνευματική κατάστασις του ανθρώπου και η χάρις που έχει, εκ της υπομονής λαμβάνει την μαρτυρίαν...

Ο Πνευματικός Δοσίθεος

 Ο Πνευματικός Δοσίθεος εκ Μολδαβίας († 19ος αιών)

Ο πνευματικός Δοσίθεος, καταγόταν από την Μολδαβία. Ήταν μαθητής του πνευματικού π. Ιλαρίωνα του Γεωργιανού, που είχε ιδιαίτερη πνευματική και ασκητική ζωή. Έγινε μοναχός στην πατρίδα του την Μολδαβία σε ηλικία δεκαοχτώ ετών, στο μονα­στήρι Καλντοράσανι, στο οποίο και παρέμεινε δέκα χρόνια. Όταν πήγε για πρώτη φορά στο μοναστήρι, ήθελε να δει πώς οι αδελφοί αγωνίζονται στην υπα­κοή. Συνάντησε και τον πατέρα Λεόντιο, ο οποίος εκείνο τον καιρό ήταν ιεροδιάκονος. Ο ιεροδιάκονος Λεόντιος, πρόσεξε τον νεαρό Δοσίθεο και τον ρώτη­σε:

-Γιατί ήρθες εδώ;
-Να γίνω αδελφός της μονής.
-Είσαι μορφωμένος;
-Βεβαίως, αρκετά καλά.
-Αφού είσαι μορφωμένος, ξέρεις κάτι από τους α­γίους πατέρες;
-Φυσικά, γνωρίζω αρκετά...
-Πες μου κάτι σε παρακαλώ. εγώ είμαι αγράμμα­τος και θα ήθελα να ακούσω κάτι από τις νουθεσίες τους.

Ο Δοσίθεος άρχισε να διηγείται πώς ο ένας και πώς ο άλλος Πατέρας μιλάει για το ένα και πώς για το άλλο. Ο π. Λεόντιος του ζήτησε και άλλα να του πει, έως ότου κτύπησε το τάλαντο για τον εσπερινό. Στην διάρκεια της ακολουθίας ο Δοσίθεος βλέπει ξαφνικά εκείνον, που όλη του την ημέρα τον δίδασκε τι λέγουν οι πατέρες, να μετέχει ως Ιεροδιάκονος, να διαβάζει και να ψάλλει. Τότε συλλογίστηκε: Βλέπεις, πόσο απλοί είναι οι μοναχοί εδώ; Από τώρα να προ­σέχεις το τι λες και το πώς τα λες!..

Γιατί υπάρχουν οι δοκιμασίες και ο πόνος στη ζωή μας; ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο. Οι πνευματικοί νόμοι

Πως λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι Τα αρχοντόπουλα του Θεού Οι πνευματικοί νόμοι και η αγάπη του Θεού

---

Πως λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι

                - Γέροντα, ποιοι νόμοι λέγονται πνευματικοί;

                - Θα σου εξηγήσω: Όπως στην φύση υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, έτσι και στην πνευματική ζωή υπάρχουν οι πνευματικοί νόμοι. Ας πούμε, όταν πετάη κανείς ένα βαρύ αντικείμενο ψηλά, με όσο περισσότερη ορμή και όσο πιο ψηλά το πετάξη, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα πέση κάτω και θα συντριβή. Αυτός είναι φυσικός νόμος. Στην πνευματική ζωή, όσο περισσότερο υψώνεται κανείς με την υπερηφάνειά του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η πνευματική του πτώση και ανάλογα με το ύψος της υπερηφανείας του θα συντριβή. Γιατί ο υπερήφανος ανεβαίνει, φθάνει σε ένα σημείο και μετά πέφτει και σπάζει τα μούτρα του – «ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται»[i]. Αυτός είναι πνευματικός νόμος.

                Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στους φυσικούς και στους πνευματικούς νόμους: Ενώ οι φυσικοί νόμοι δεν έχουν σπλάχνα και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τους αλλάξη, οι πνευματικοί νόμοι έχουν σπλάχνα και ο άνθρωπος μπορεί να τους αλλάξη, γιατί έχει να κάνη με τον Δημιουργό και Πλάστη του, τον Πολυεύσπλαχνο Θεό. Αν δηλαδή καταλάβη αμέσως το ανέβασμα της υπερηφανείας του και πη: «Θεέ μου, εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου και υπερηφανεύομαι· συγχώρεσέ με!», αμέσως τα σπλαχνικά χέρια του Θεού τον αρπάζουν και τον κατεβάζουν απαλά κάτω, χωρίς να γίνη αντιληπτή η πτώση του. Έτσι δεν συντρίβεται, αφού προηγήθηκε η καρδιακή συντριβή με την μετάνοια που έδειξε.

                Το ίδιο ισχύει και για το «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβης»[ii], που λέει το Ευαγγέλιο. Αν δηλαδή «έδωσα μάχαιρα», κανονικά πρέπει να ξοφλήσω με μάχαιρα. Όταν όμως συναισθάνωμαι το σφάλμα μου, με μαχαιρώνη η συνείδησή μου και ζητάω συγχώρηση από τον Θεό, τότε πλέον παύουν να λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι και δέχομαι από τον Θεό την αγάπη Του σαν βάλσαμο.

                Μέσα δηλαδή στα κρίματα του Θεού, που είναι άβυσσος, βλέπουμε να αλλάζη ο Θεός, όταν αλλάζουν οι άνθρωποι. Όταν το άτακτο παιδί συνέρχεται, μετανοή και δέρνεται από την συνείδησή του, τότε ο Πατέρας του το χαϊδεύει με αγάπη και το παρηγορεί. Δεν είναι μικρό πράγμα να μπορή ο άνθρωπος να αλλάξη την απόφαση του Θεού! Κάνεις κακό; Ο Θεός σου δίνει σκαμπιλάκι. Λές «ήμαρτον»; Σου δίνει ευλογίες.

ταστική σατανική ανάπαυση Δεκεμβρίου 29, 2010 — anaxoriti

Από την Σπηλιά του αγίου Ακάκιου του νέου στα Καυσοκαλύβια, ξεκίνησε να πάει στην έρημο του Αγιοβασίλη, ό Μοναχός Ακάκιος. Άλλα ό ευλογημένος αυτός Μοναχός, καθώς μου είπαν οί Πατέρες πού έζησαν το γεγονός, το όποιο έλαβε χωράν το 1923 – 24, καί μάλιστα ό Γέρο – Δαμασκηνός από τον Αγιοβασίλη, καί ως εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι, δεν έκανε τον σταυρό του καθώς ξεκίνησε από την Σπηλιά ή κατά την πορεία του δρόμου, από άλλες σκέψεις πιθανόν να ξεχάστηκε να λέει την προσευχή καί να επαναλαμβάνη την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» ή κάτι άλλο, πρός δοκιμασία συνέβη στον αδελφό αυτόν καί κατά παραχώρησιν Θεού επηκολούθησε ή φανταστική σκηνή του Σατανά.
Δηλαδή, όταν έφτασε ό Πάτερ Ακάκιος στο σημείο πού είναι ό Σταυρός, στον δρόμο πού πηγαίνει από τα Κελλιά της Κερασιάς προς τον Αγιοβασίλη, φαίνεται θα ήταν καί πολύ κουρασμένος, από την δύσκολη εκείνη διαδρομή, σε καιρό χειμώνας καί ενώ έπαιρνε να σκοτεινιάζει, βλέπει, λίγο πιο κάτω από τον Σταυρό, ένα ωραίο δωμάτιο με στρωμένο κρεβάτι. με καθαρά σεντόνια καί πολύ αναπαυτικό.
Στην αρχή του φάνηκε λίγο περίεργο, πώς βρέθηκε εκεί το δωμάτιο καί το κρεβάτι; Άλλα από την πολλή κούραση προφανώς έπεσε επάνω να ξεκούραστη.
Την άλλη μέρα πολύ πρωί περνούσαν άπ’ εκεί δυο αδελφοί από τον Αγιοβασίλη, οί οποίοι πήγαιναν για την Κερασιά. Ήταν ακόμη σκοτεινά, αλλά με του Θεού την φώτιση βρήκαν τον αδελφό Ακάκιο να είναι πεσμένος πάνω στα χιόνια καί όχι σε κρε66άτι, πού του έδειξε ή φαντασία του Σατανά.
Ήταν κυριολεκτικά ξεπαγιασμένος από το κρύο, πού στο μέρος εκείνο κάνει από το ρεύμα πού σχηματίζεται εκεί. Αναίσθητο τον μετέφεραν στον Αγιοβασίλη πού είναι πλησιέστερα καί με εντριβές είδαν καί έπαθαν να τον συνεφέρουν στην υγειά του, ό όποιος μόλις συνήλθε διηγήθηκε σε όλους το πάθημα του όπως αρχικά του φάνηκε.
Τι εφόδια εμποδίζουν τις φαντασίες των δαιμόνων

Οταν αγαπάς αληθινά ποτέ δεν θυμώνεις αλλά είσαι πάντοτε ήρεμος σαν το γαλήνιο δάσος

“Πραγματικά αυτός που θυμώνει δεν παραπαίει λιγότερο από αυτούς που κατέχονται από μανία. Πρόσεξε λοιπόν ό,τι ακριβώς συμβαίνει στους τρελλούς, όταν ο δαίμονας εκείνος εισέλθει σ’αυτούς και τους κάνει παράφρονες και τους παρασύρει να κάνουν αντίθετα από όσα βλέπουν...Με τον ίδιον τρόπο και αυτοί που θυμώνουν δεν αναγνωρίζουν τους παρόντας, δεν θυμούνται τη συγγένεια, ούτε τη φιλία, ούτε το αξίωμα, ούτε αντιλαμβάνονται τίποτε άλλο, αλλά τυραννούμενοι από το θυμό τους, οδηγούνται στον γκρεμό”

ΑΓΙΟΣ ΙΩΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

“Ο θυμός είναι μέθη της ψυχής, διότι την κάμνει παράφρονα όπως ο οίνος...Σκέψου τον οργιζόμενον πως μεθά με το πάθος. Ο ίδιος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Δεν γνωρίζει αυτούς που είναι παρόντες. Ωσάν να μάχεται μέσα στην νύχτα πιάνει το κάθε τι, σκοντάπτει σ’όλα, δεν ξέρει τι λέγει, ειναι δυσκολοσυγκράτητος. Υβρίζει, κτυπά, απειλεί, κραυγάζει, ξεσχίζεται. Να παοφεύγεις την μέθη αυτή.”

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

“ Αλλοίμονον σ’αυτούς που μεθούν όχι από κρασί, ο θυμός είναι της ψυχής και την βγάζει από τα λογικά της, όπως το κρασί.Μην πασχίζεις να είσαι εγκρατής, αφού έχεις διώξει απο μέσα σου την πραότητα. Γιατί όποιος απέχει από τα φαγητά και ποτά και θυμώνει αλόγιστα, μοιάζει με θαλασσοπόρο καράβι, που έχει το διάβολο για καπετάνιο του”.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

“ Είναι αδύνατο να οργισθή κανείς εναντίον του πλησίον, αν πρώτα δεν υπερηφανευτεί εσωτερικά απέναντι του, κι αν δεν τον περιφρονήσει και αν δεν θεωρήσει τον εαυτόν του καλύτερον από αυτόν”

ΑΒΒΑΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ

“ Ο θυμός δείχνει άνθρωπο γεμάτο από υπερηφάνεια...Λέγε μας, ω παράφρον και άσεμνε, τα ονόματα του πατέρα σου και της μητέρας σου, που κακώς σε εγέννησαν, καθώς και των βδελυκτών θυγατέρων σου... Και αυτός, ο θυμός δηλαδή, απαντώντας θα μας πεί περίπου τα εξής...Εκείνος που με εγέννησε ονομάζεται τύφος, δηλαδή έπαρσις....Μητέρα μου είναι η κενοδοξία...Οι δε θυγατέρες μου ονομάζονται μνησικακία, έχθρα, δικαιολογία και μίσος. Οι εχθροί μου από τους οποίους τώρα κρατούμαι δεμένος είναι οι αντίπαλοι των θυγατέρων μου , η αοργησία δηλαδή η πραότης. Αυτή που με επιβουλεύεται ονομάζεται ταπεινοφροσύνη...”

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

“ Η αγάπη δεν γνωρίζει να θυμώνει ή να παροξύνεται ή ναμέμφεται κάποιον με εμπάθεια”

ΟΣΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

“Αν σε βρίσει κανείς απ’τους αδελφούς ή σε θλίψει, να προσεύχεσαι πολύ γι’αυτόν. Οπως είπαν οι Πατέρες, σαν να είναι μεγάλος σου ευεργέτης και γιατρός της φιληδονίας σου. Κάνοντας αυτά θα μειωθεί ο θυμός σου, εφ’όσον βέβαια, σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες, “χαλινάρι του θυμού είναι η αγάπη”.